De teamprijs kan nooit aan onze neus voorbijgaan

Door team Zabervo (O-46, O-47 en O-48).

 

Het Pechteam Zabervo.

Vorig jaar wist ik met Berry als navigator en mijn vriendin Joceline als passagier in mijn gele Bertone Ritmo cabriolet de prijs voor de beste Fiat te winnen en dat motiveerde ons om dit jaar extra ons best te doen. Bovendien ging Joceline in onze Zastava 1100 zelf ook een gooi doen naar de Fiatprijs.
Daarvoor stimuleerde ze haar moeder en zus om de reglementen uit het hoofd te leren.
Om ons team te completeren haalden we goede kennis Rens erbij die met zijn zoon en zijn bijzonder fraaie VW T1 niet alleen hoge ogen wilde gooien naar het publiek maar ook naar het klassement. Het was zijn eerste jaar maar de motivatie was hoog.
Zo onstond team Zabervo. Al met al kon de teamprijs niet meer aan onze neus voorbij gaan en de Fiatprijs hadden we in gedachten ook al op zak!

Maar het liep geheel anders:

Al onderweg naar de technische keuring kregen Joceline en ik pech met de Bertone: de bedrading naar de bobine versleten. Na reparatie kwamen we bijna een half uur te laat bij de keuring. Rens kon gelukkig wel op tijd vertrekken, maar de Bertone en de Zastava verschenen ruim te laat aan de start.
Tot overmaat van ramp begon de motor van de Bertone erg warm te lopen en stonden we al stomend en lekkend op het startpodium, en vervolgens 100 meter verderop water bij te vullen. Maar we hielden de moed erin.

De eerste route waren we wat gestresst maar de motor leek het aardig te houden en we doorzagen enkele vallen, wat ons beter stemde.
Zonder al te veel problemen en met redelijk goed gevoel reden we de bij Bataviastad de parkeerplaats op, om vrijwel direct door te gaan met de tweede route over de Houtribdijk. Deze route ging ook soepel en bovendien lekker veel vaart wat de motor koel hield.

Bij de tussenstop in Enkhuizen kwamen we Rens en zoon tegen die een goed gevoel hadden over de eerste twee routes.
Telefonisch contact met de Zastava leerde dat deze nog met de eerste route bezig was; de dames waren iets te argwanend geweest ten opzichte van de uitzetters en waren vele kilometers omgereden.
Opnieuw gingen wij in de Bertone snel door. Maar al snel begon de motor weer te stomen en op een zeker moment hoorden we ook iets rammelen onder de motorkap. Stilgezet en de aansluiting van de terugvoerslang bleek bij de radiateur afgebroken te zijn, waardoor er koelwater lekte. Met behulp van enkele Fiatliefhebbers langs een Noord Hollands polderweggetje met duct-tape en tieraps de boel aan elkaar gehangen. Waarvoor nog bijzonder hartelijk bedankt!
Veel rijwind vangen en bij stilstaan motor uit, dat was het devies en de reis ging verder. Maar al snel kwamen er weer grote stoomwolken door de hele auto heen en we besloten direct naar het buffet te rijden en dan verder te zien.

Ondertussen kregen we bericht dat de dames in de Zastava ook de nodige tegenslagen ondervonden waardoor moeder en zus het niet meer zagen zitten. Ook zij besloten aan te sturen op het buffet. Met de nodige hindernissen (stoom, stoom en nog eens stoom, en een Zastava zonder benzine) bereikten we uiteindelijk vermoeid, teleurgesteld, hortend en stotend het buffet. Rens ging juist op weg naar de bol-pijl route, vol goede moed na het zien van de eerste uitslagen, en we konden hem succes wensen.

Helaas was er van het buffet niet veel over, wat de stemming verder drukte.
Na een sobere maaltijd dropen we af, en in al mijn stomheid besloot ik te proberen de Bertone nog naar huis te rijden, met de Zastava als volgwagen.
De Zastava is veilig thuisgekomen, maar de Bertone is langs de A9 gestrand met vastgelopen gaskabel, kapotte koppakking en koelsysteem in de soep.
Na urenlang wachten op ANWB en berging zijn we om 5 uur thuis afgeleverd, en met een stevige kater het bed ingedoken.

 De volgende ochtend werden we wakker met een klein lichtpuntje. Met zoveel pech moesten we toch wel de pechprijs krijgen! Bovendien hoorden we dat Rens de Nacht had uitgereden en net twee minuten voor tijd binnen was, maar wel een goed resultaat verwachtte en zo de eer van team Zabervo hoog hield. Dus wij naar de prijsuitreiking.
Een ongeluk komt nooit alleen dus de pechprijs ging aan onze neus voorbij. De score van Rens was zonder meer netjes, maar niet genoeg voor een klassementsprijs. En de verloting leverde ook al niets op. Tot het allerlaatste moment. De laatste DVDspeler ging eruit en het lot viel op& de bestuurder van de O 47! Ik denk niet dat er iemand blijer was geweest met deze prijs dan onze Joceline!

 Onze derde Nacht van Weesp was een drama maar de DVD-speler met twee LCD schermen was toch een leuke pleister op de wond. En stiekem denken we al aan de 38e Nacht van Weesp. Wij zien potentie en groei, dus pas maar op allemaal voor de Zastava die herkenbaar zal zijn aan een DVD speler met LCD schermen!

Robert Top